Ratuj Głuszca
brak-podgladu-600

By uniknąć miażdżenia czyjejś dłoni i podawania tzw. śledzia, warto zapoznać się z manchesterskim know-how nt. idealnego przywitania. Problem wydaje się błahy, ale to tylko pozory, ponieważ w ciągu życia przeciętny człowiek uściśnie dłoń drugiej osoby aż 15 tysięcy razy.Brytyjczycy przyznają, że do najczęściej zgłaszanych problemów należą spocone ręce, luźny nadgarstek, żelazny uścisk i brak kontaktu wzrokowego. Chcąc poprawić jakość powitań, a zwłaszcza wrażenia wywieranego na osobach spotykanych po raz pierwszy, psycholog Geoffrey Beattie przedstawił równanie, w którym uwzględniono 12 czynników koniecznych do przekazania odbiorcy zaufania i szacunku. Znalazły się wśród nich, m.in.: siła (energia), kontakt wzrokowy i temperatura dłoni.

 

Uścisk dłoni to jeden z kluczowych elementów tworzenia wrażenia, [...] źródło informacji potrzebnych do sformułowania oceny drugiego człowieka. Ujawnia on różne aspekty osobowości, np. delikatny może wskazywać na niepewność, a próby szybkiego zabrania dłoni sugerują arogancję. Naukowcy z Uniwersytetu w Manchesterze byli więc zaskoczeni, że dotąd nie powstał instruktaż, jak podawać rękę, skoro to tradycyjna forma powitania i ważna część potwierdzenia zawarcia umowy biznesowej już od tysięcy lat. A oto zalecenia Beattie’ego, które tyczą się obu płci: 1) Podawaj prawą rękę. 2) Pamiętaj o uchwyceniu całej dłoni witanej osoby, a nie tylko jej palców. 3) Ściskaj pewnie, ale nie za silnie. 4) Potrząśnij dłonią partnera ok. 3 razy (wskazana jest też umiarkowana energia potrząśnięć). 5) Dłonie powinny być chłodne i suche. 6) Nie przytrzymuj czyjejś ręki dłużej niż przez 2-3 sekundy. 7) Do tego jeszcze odpowiednie powitanie słowne, neutralny uśmiech i spojrzenie w oczy i pierwsze lody powinny już być przełamane… Chętnych do wyliczenia parametrów własnego uścisku zapraszamy do zapoznania się z równaniem z ramki.

przeliczenie 20072010 550 Przepis na idealny uścisk

Objaśnienia użytych w nim symboli znajdują się poniżej.

 

Legenda: kw – kontakt wzrokowy (1 = żaden; 5 = bezpośredni); ps – powitanie słowne (1 = zupełnie nieodpowiednie, 5 = całkowicie adekwatne); d – uśmiech Duchenne’a – uśmiech widoczny zarówno na ustach, jak i w okolicach oczu plus symetria obu stron twarzy oraz wolniejsze schodzenie uśmiechu niż jego przybieranie (1 = fałszywy uśmiech, czyli uśmiech nieduchenne’owski, 5 = uśmiech szczery); cu – całościowość uścisku (1 = bardzo niekompletny, 5 = pełny); sd – suchość dłoni (1 = ręka wilgotna, 5 = sucha); s – siła (1 = słaby, 5 = mocny); p – pozycja dłoni (1 = cofnięta ku własnemu ciału, 5 = znajdująca się w czyjejś strefie intymnej); e – energia (1 = za mała/za duża, 5 = umiarkowana); t – temperatura dłoni (1 = za zimne/za gorące, 5 = letnie); td – tekstura dłoni (1 = zbyt szorstkie/zbyt gładkie, 5 = pośrednie); k – kontrola (1 = niska, 5 = wysoka); ct – czas trwania uścisku (1 = krótki, 5 = długi).

 

Wartości idealne:
1) kw – 5,
2) ps – 5,
3) d – 5,
4) cu – 5,
5) sd – 4,
6) s – 3,
7) p – 3,
8) e – 3,
9) t – 3,
10) td – 3,
11) k – 3,
12) ct – 3.

 

Źródło: kopalniawiedzy.pl

Wypowiedz się

Musiszsię zalogować aby dodać komentarz.